રખો

• પું.
  • રખવાળ; રક્ષણ કરનાર માણસ; ગામ કે ખેતરની ચોકી કરનાર પહેરેગીર; રખોપો.
    • વ્યુત્પત્તિ: સંસ્કૃત

;

• • • રક્ષક;
    • વ્યુત્પત્તિ: પ્રાકૃત- રકખઅ
    • ઉપયોગ :સરકારે જાણવું જોઇએ કે તેણે અહિંસા જાળવનાર એક સુંદર રખાને કેદ પૂર્યો છે. – મહાદેવ દેસાઇ
  • ઉદાહરણ
    1929, મહાદેવભાઈ દેસાઈ, બારડોલી સત્યાગ્રહનો ઇતિહાસ, page ૧૩૪:

    “તમે મને તાલુકાનો રખો નીમ્યો તો હવે જ્યાં સુધી હું બહાર રહું ત્યાં સુધી મારે સૂવાનું હોય નહિ.”

  • વસાવો; ભીલ.
  • વળાવો; ચોકિયાત માણસ.

સંદર્ભ

• રખો ભગવદ્ગોમંડલ પર.